Fatıma olmasaydı, yaratılmazdı Ali
Murtazâ’dan başka er, görmezdi sır cemâlini
Kıyıldı nikâhları, gökyüzü sahnesinde
İki nur kavuştular, saâdet hânesinde

Gönderildi Müctebâ, yüce Mevlâ katından
İhtimâm gösterildi, Cebrâil tarafından
Yürüdü kanadında, Ruh’ul- Kudüs Emin’in
Uğurlandı Arş’ından, Melekût âleminin

Râhman’ın gülşeninde açıldı bir gonca gül
Hasan geldi dünyaya, bürünerek nurdan tül
Kesildi Kevser ile, ebter diyen lal diller
Yeryüzü ziynetlendi; gökte yandı kandiller

Gelmemişti böyle nur, insan silsilesinde
Göklerin şerif oğlu, Arş’ın himayesinde
Nur çehresine nikâb, olmuştu ay ışığı
Benziyordu “Rahmet”e, güneş oldu âşığı

Sevinci sonsuz idi, sonsuzluk Resûlü’nün
Öptü nurlu elini, Mirâc’ın Betûlü’nün
Kucakladı göklerin, emânet Zehrâ’sını
Kutsadı Hatice’nin yektâ hâtırasını

Çok geçmedi peşinden, nur damlası muazzâm
Teşrif etti âlemi, Ma’sûm, Zebîh-i A’zam
İnmişti yeryüzüne, Arş’tan büyük kâfile
Sonunda beş oldular, tamamlandı âile

Hitap etti her zaman, şefkatli baba Tâ-Hâ
Baban fedâdır sana, kızım Ümm-ü Ebîhâ
Sen İlâhî nevâsın, cennetlerin bestesi
Kevser-i Fâtıma’sın, Ehl-i Beyt’in annesi

Büyüdü iki kardeş nurun definesinde
Kerrâr’ın kutlu eşi, Hâtun’un sinesinde
Reyhâne oğulları, fetihler Nebisi’nin
Pervânesi oldular, “Hel Etâ” perisinin

Mutluluk peygamberi, tebliğe devam etti
Fetih müyesser oldu, Hak dinini yüceltti
Nübüvvet mührü olan, mübârek omzuna
Kondu “Hümây-ı Rahmet”, Ka’be şahitti buna

İletmişti Nebi’miz, son Vedâ Hutbesinde
Ki buyurdu Rabb’imiz, Mâide suresinde
Emânetimdir size, Hak’tan gelen bu Kur’ân
Ehl-i Beyt onun eşi, hakka, bâtıla Furkân

Sınandı geçti devir, ilk Resûl sonra Betûl
Ardından da Murtazâ, göçtüler Hakka melûl
Meveddet âilesi, sayılmadı emânet
Hayret! Oysa ne kadar, var idi delil, âyet

Küfrün gizli ilâhı, Müslüman kisvesinde
Kandırdı ahmakları, Tevhid elbisesinde
Zulmün kanlı silahı, dîn, îman kılıfında
Saklanarak bilendi, mazlumların boynunda

Satılmıştı imanlar, servet, şöhret, makama
Kalmamıştı sadakât, MUHAMMEDî İslam’a
Nebevî kelâmları, değiştirip bozdular
Emevî yalanları, hep uydurup yazdılar

Cahiliyet mantığı, inatla geldi geri
Sarsmıştı İslamlığı saltanat hileleri
Bâtıl çıktı ortaya, takvâ iddiasında
Öldürüldü adalet, cellatlar sehpasında

Vefâsızlar terk edip hakikat imâmını
Aldılar bu dünyanın, üç günlük makamını
Çok eziyet ederek, mazlumlar sultânına
Pek hâince girdiler, Müctebâ’nın kanına

Şam’da çıkan fitnenin sermayesi, nifâk, kin
Alınmak istenmişti, intikâmı “Bedir”in
Evlâd-ı MUHAMMED’e, nefretle saldırdılar
Fatımâ’nın gülünü, zehirle soldurdular

Zeyneb’in başında var, yine mâtem bulutu
Okladı hayasızlar, el üstünde tâbûtu
Bırakmadılar yatsın, dedesinin yanına
Hüzünlü döndü kervan, hüzün kabristânına

Hüseyin Yalçın