..ZEMHERİ AYINDA BİR GÜL..
Bir insan ki Kabe onunla değer kazanacaktı.
Bir insan ki yetimler babası, sığınak arayanlara yuva olacaktı.
Bir insan ki Resul’e kardeş olup canını feda ederek yatağına yatacaktı.
Bir insan ki unutulan gerçek adaletin adı olacaktı.
Bir insan ki Fatıma’nın iffetine layık bir eş Zeynep, Hasan ve Hüseyin’e
şehadetiyle şahitlik yaptıracaktı.
Bir insan ki on bir yıldızın atası olacaktı.
Karanlık güneşi boğmak istercesine kovaladığında ,zifiri karanlıkları nuruyla aydınlatan Resul ellerini semaya doğru kaldırdığında sanki tüm mahlukat onunla birlikte ellerini kaldırmıştı.
"Allah'ım bu yolda tek bırakma beni.Bana bir kardeş bu yolda bir yardımcı gönder ya Rab..." nidalarıyla istiyordu seni.Evet göğün Rabbi göz yaşlarımızla imzalamıştı seni istiyoruz...
Kabe'nin duvarına yaklaşan bir kadın, Fatıma binti Esed acılar içinde. Kabe sevgilisine kavuşmuş aşık misali kucaklayarak karşıladı Haydar'ın annesini. Duvar yarıldı aldı içeri seni Beytullah. Senden önce kimse doğmamıştı Allah'ın evinde ve doğmayacak da ey O'nun kılıcı.
Nitekim üç gün sabırla geçmişti. Duvar tekrar yarılp sen dışarı çıktığında güneş kat kat daha fazla parlaklığını artırdı. Allah katından inmiştin. Adını Resul ilahi emirle verdi. Ondan aldın ilimlerin en güzeli ilahi ilmini, Ey bütün şiirlerin mısralarındaki en güzel teşbih.
Adaletli, şefkatli, merhametli, yiğit, cesur, erdemli...nasıl anlatabilirimki seni. Denizler mürekkep ağaçlar kalem yeryüzü kağıt olsa yetmez faziletlerini yazmaya.
Hayber Zülfikarla ölümü gördü.Kapı elinde aciz ey Huseyn'in babası. Bütün suya susamışlar, senin deryandan sirab olmak için koştular.Nasıl saygı duymam sana, cümle güzellikler hayranken ve bütün ferahlığa adanmışken varlığın nasıl hürmet etmem sana.Ne söylendiyse güzellik üstüne hep sana adandı.Ne biliniyorsa erdem adına hep seni besteledi çağlarca ve çağlarca...
Bütün kalpler kapında feryad ediyor ey kainatın efendisi. Senin ilmine muhtacım ey konuşan Kuran. Sabah güneşi gibi sana muhtacım.Çünkü sen Aliydin...
Gönlümü ilmine ve aşkına verdiğim imamım.
Soğuk ve derin sularında hayallerimi boğduğum yaralı bir martı misali sahiline sığındığım ve en yüksek doruğuna ulaşma ümidiyle bir kağıt misali rüzgarında sürüklendiğim imamım. Rüzgarına yükleyip götürürken gülücüklerimi ve hiç bilmediğim bir mevsiminde saklı tutarken umutlarımı, senden ayrılmanın acısına ağlıyorum .Yüreğimde çağlayanlar var dinmeyen göz yaşlarım var efendim. Sana yolluyorum tüm hasretlerimi. Sen yoksun etrafında pervane oldoğum şemim. Sensizlik ateş gibi çöktü yüreğime, kalbime düştüğü her yeri yakar oldu, hiçbir yağmur yetmedi içimdeki hasret ateşini küllendirmeye. Gözyaşlarım bile ateş oldu gönlümde ve hiçbir sevgi yetmedi senin özlemini gidermeye. Ayrılında cam kırıklarıyla kaplı kalbim, ne zaman seni düşünsem, seni hatırlatacak en ufak birşey görsem o kırıklarla dolu yeri batmaya başlıyor yüreğime.Seni anlamaya, senin gibi yaşamaya çalışıyorum. Öyleyse elimde bırakma ümitlerimi. Çağın yetim ve öksüzleri var sana sığınan. Sana şiirler yazan bağrı yanık aşıkların var. Ateşe atılmak için İbrahimler misali dimdik duran, Kerbela çölündeki susuz ashap gibi senin yardımına koşan, İsmilce bıçak altına yatmaktan çekinmeyen, yoluna kurban olmayı göze alan koç yiğitlerin var. Devrin Asiye yüzlü, Meryem iffetli, Masume hicranlı senin gül bitiren yağmurlarını kendine rehber edinmiş, ilmini kuşanmış kadınlar var.
KABUL EDER MİSİN BİZİ MEVLAM ŞİALARIN OLARAK?
Vesselam
Likaullah... (Bu Mesaj 08-09-2011 05:47 PM değiştirilmiştir. Değiştiren : Likaullah.) |
