BİSMİLLAHİR RAHMANİR RAHİM
HAMD OLSUN ALEMLERİN RABBİNE
VE SELAM OLSUN MEVLAMIZ MUHAMMEDE VE TERTEMİZ EHLİ BEYTİNE

bundan sonra… bilindiği gibi nasibilerin inançlarının kökü yahudilikten kaynaklanıyor. bu kendisini Tevhid, Nübüvvet ve Nübüvvetin geriye bıraktığı Kuran ve Ehli Beyt a.s konularındaki inançları ile açık-açık gösteriyor. muharref etvratı inceleyenler -haşa- orada nebi, rasul ve vasilere a.s isnat edilen çirkin işleri, iftiraları göre bilirler. Tevhid ve diğer konularda olduğu gibi Nübüvvet konusnda da yahudi inancı nasibiliğe geçmiştir. bir taraftan yahudilerin nübüvvet hakkındaki inancının tesiri, diğer taraftan Emevilerin Beni Haşim düşmanlığının tesiri ile oluşan nasibi inancında da bu sapık akide kendisini gösterdi. kendi halifelerinin tan edildiği ayetleri öylesine tefsir ettiler ki, aslında bu ayetlerde Rasulullaha s.a.a -haşa- tan edilmiş oldu. böyle ayetlerden biriside Abese suresindeki kınak ayetleridir. Allah c.c buyuruyor ki:

عَبَسَ وَتَوَلَّى أَن جَاءهُ الْأَعْمَى

Yüzünü ekşitti ve döndürdü, yanına kör geldi diye.

nasibiler bu ayet hakkında bir hadis uydurmuşlardır ve o hadise göre ayette geçen, körün gelmesinden dolayı yüzünü ekşitip döndüren Rasulullah s.a.a-dir:

حدثنا سعيد بن يحيى بن سعيد الأموي قال حدثني أبي قال هذا ما عرضنا على هشام بن عروة عن أبيه عن عائشة قالت أنزل عبس وتولى في ابن أم مكتوم الأعمى أتى رسول الله صلى الله عليه وسلم فجعل يقول يا رسول الله أرشدني وعند رسول الله صلى الله عليه ” – ص 403 -” وسلم رجل من عظماء المشركين فجعل رسول الله صلى الله عليه وسلم يعرض عنه ويقبل على الآخر ويقول أترى بما أقول بأسا فيقول لا ففي هذا أنزل قال أبو عيسى هذا حديث حسن غريب

Aişe şöyle demiştir: Abese suresi, A’ma b. Ümmü Mektum hakkında inmiştir. A’ma, Rasûlullah’a s.a.a gelmiş ve şöyle demeye başlamıştır: “Ey Allah’ın Rasûlü! Beni irşad et.” Rasûlullah’in s.a.a yanında ise müşriklerin kodamanlarından biri vardı. Rasulullah s.a.a A’madan yüzçeviriyor ve ötekine yönelerek şöyle diyordu: “Söylediklerimde her hangi bir sakınca görüyor musun?” O da: “Hayır” diyordu. İşte bu sûre bu hadise hakkında indirildi.

Tirmizi: bu hadis hasen gariptir.

bu hadis onlar nezdinde meşhurdur. en büyük imamları bu uydurmayı alıp hadis diye kitaplarına yazmış, ayeti bununla tefsir etmiş ve ayette kınanan şahsın Rasulullah s.a.a olduğunu söylemişlerdir. örnek olarak onların şu tefsir imalarını zikr ede biliriz. Taberi, Kurtubi ve Fahri Razi kendi tefsirlerinde bu hadise dayanarak ayeti tefsir etmişler ve ayette kınanan şahsın Rasulullah s.a.a olduğunu söylemişlerdir. oysa Allah c.c buyuruyor ki:

وَإِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ

Ve şüphe yok ki sen, pek büyük bir ahlâka sâhipsin elbette.

şimdi burada tüm nasibilere ve nasibilerden başka bu ayette kınana şahsın Rasulullah s.a.a olduğunu idda edenlere soruyorum: sırf kör olduğu için, fakir ve s. olduğu için birine yüzünü ekşitmek, ondan yüz çevirmek ve buna karşın yanındaki “saygın” (kast ettiğim aslında ensaygısız kimsedir) birine yönelmek ahlaksızlıkmıdır değilmidir? eğer ahlaksızlıksa o zaman Allahın c.c “pek büyük bir ahlaka sahipsin” kelamı ile bu ahlaksızlık nasıl bir yere sığar?

aslında bu hareketin ahlaksızlık olduğunu ve bu hareketin sahibine tan edilmesine yol açacağını onlarda çok güzel biliyorlar. sırf kendi halifelerini bu tandan kurtarmak için utanmadan bunu Rasulullaha s.a.a nispet ediyor ve “nasıl olsa O peygamberdir, Ona iman edenler bunu kendisi için bir ayıp saymazlar, aksine tevil etmeğe çalışırlar” düşüncesi ile hareket ediyorlar. sanki bunlar nezdinde halifeleri Rasulullahdan s.a.a daha üstün.

bu uydurma hadisin Kurana arz edilrek redd edilmesi çok zor değil çünkü Kuran açıkca “büyük bir ahlak sahibisin” diyor. fakat biz bu hadise ehli sünnet ve nasibilerin kendi hadis ilmi esasıncada cevap vereceğiz ki, bunun koca bir yaaln olduğu kesin olarak bilinsin. ehli sünnet alimlerinden Vahidi “Esbab en-Nüzul” adlı tefsirinde bu hadisleri Taberi ve Tirmiziden rivayet ettikten sonra diyor ki:

İbn Kesîr de bu rivayeti İbn Cerîr’den (Taberi’den) rivayetle verdikten sonra ğarib ve münker olduğunu ve isnadı hakkında konuşulduğunu (isnadının zayıf olduğunu) da ilâve eder.

peki aslında bu ayet kimin hakkında inmiştir? bunu öğrenmek için Ehli Beyt a.s mektebinin tefsir ve hadis kitaplarına baka biliriz:

القمي قال نزلت في عثمان وابن ام مكتوم وكان ابن ام مكتوم مؤذنا لرسول الله وكان أعمى وجاء إلى رسول الله صلى الله عليه وآله وعنده أصحابه وعثمان عنده فقدمه رسول الله صلى الله عليه وآله على عثمان فعبس عثمان وجهه وتولى عنه فأنزل الله عبس وتولى يعني عثمان أن جاءه الاعمى .
وفي المجمع عن الصادق عليه السلام نزلت في رجل من بني امية كان عند النبي صلى الله عليه وآله فجاء ابن ام مكتوم فلما رآه تقذر منه وجمع نفسه وعبس وأعرض بوجهه عنه فحكى الله سبحانه ذلك وأنكره عليه .

Kummi r.a bu ayetin Osman (b. Affan) ve ibni Ümmü Mektum hakkında inmiş olduğunu söylemiştir. buna göre ibni Ümmü Mektum Rasulullahın s.a.a yanına geldiğinde Osman b. Affan oradaydı ve yüzünü ekşiterek çeviren oydu…. ve yine “Mecma el-Beyan”da imam Cafer Sadık a.s-dan bu ayetin Beni Ümeyyeden biri şahıs hakkında indiği rivayet edilmiştir…

sırf kendi halifelerine tan edilmesinin karşısını almak için ayetin Rasulullah s.a.a hakkında indiğini söylemişlerdir.