Rugayye..
Baba, senden sonra, derdim çoğaldı
İki gözüm durmaz, giryandı baba
Gönlümü hep keder, üzüntü aldı
Tutuştu yüreğim, odlandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Boynunu eğmedin, zulme zillete
Değer verdin şeref, şana izzete
Sen, Nuh’un gemisi oldun ümmete
Kerbela meydanı tufandı baba
Rugeyye Hüseyn’e kurbandı baba
Geçipte, karşımda durdular benim
Kalbimi gönlümü, kırdılar benim
Zincirle başıma vurdular benim
Yüzüm gözüm kan u revandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Ehli Yezit gelmez, iman edebe
Düşmanlık ettiler, dine, kitabe
Eziyet verdiler, halam Zeyneb’e
Halimiz perişan, yamandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Ben öleydim baba, senin yerine
Esir düştüm, Yezit askerlerine
Hele şu melunun bak eserine
Meskenim harabe, virandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Ayağımız zincir, kolumuz zincir
Zincir çok ağırdı, her yanım sancır
Kurtlar, kuşlar, bizim bu hale acır
Günümüz feryad u figandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Zalim, zulüm eder, hoş abad olur
Hakk’a bağlananda, dert ziyad olur
Mazlumlar gam çeker,zalim şad olur
Ne deyim, bu nece devrandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Ayrılık hasreti, yandırır beni
Gözüm yaşı sular, gülü çemeni
Bu gece rüyama, gir görüm seni
Hayalin derdime, dermandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Bibim sahip çıktı, bize bu yerde
Eyvallah demedik, zalim namerde
Dayan desen, dayanaram bu derde
Senin sözün emir, fermandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba.
Şeytan zelil oldu, yerde süründü
İslam cana geldi, cisme büründü
Nur-u Huda, sen de ayan göründü
Kerbubela’n dindi, imandı baba
Rugeyye Hüseyn’e, kurbandı baba
Ben Ali torunu, Hüseyn kızıyım
Yüreklerde keder, kalpte sızıyım
Hak’tan gelen neyse, ona razıyım
Sanma ki Rugeyye pişmandı baba
Rugeyye Hüseyn’e kurbandı baba
Bu çölde halimiz, perişan oldu
Yezitler elinden, hal yaman oldu
Gönül derdimize tercüman oldu
Dilimiz Velayet Aytan’dı baba
Rugeyye Hüseyn’e kurbandı baba
Velayet Aytan
Aralık 2009 / Muharrem 1431
Kim Rahmanın hikmetlerle dolu ders olarak gönderdiği Kur’ân’ı göz ardı ederse,
Biz de ona bir şeytan sardırırız; artık o, ona arkadaş olur.
Ve Bu şeytanlar onları yoldan çıkarırlar,
ama onlar kendilerinin hâla doğru yolda olduklarını sanırlar. |
