Hamil’ul- Liva
Misafir
| Yeterki sen ''Ümmetim'' diye kabul et bu asrın günahlarını Efendim
Sana “gel” demeye yüzümüz yok Efendim.
Sen kabul buyur bizi, sen davet et de biz varalım
o ravzay-ı pâkine yalınayak.
Gerekirse yollarında emekleye emekleye
hatta sürünerek, yüzüstü gelelim huzuruna.
Sen kabul et ki biz senin uğruna her türlü ezâya, cefâya razıyız.
Sümeyye’ler (r.a) misali bizi de ayaklarımızdan
bağlayıp develeri
ters istikamete sürsünler.
Bedenlerimiz iki parça olsun.
Vücudumuz tek parça olarak kapına gelmekten utanıyoruz.
Bir değil bin parça olsun bedenlerimiz de yeter ki kabul et bizi.
Kabul et ki Bilâl (r.a) gibi bizi de
kızgın kumlara yatırsınlar ve diyebilelim
Allah’ın huzuruna çıkarken,
o gün, senin ve dinin için
bütün meşakkatlere katlandık diye.
Kabul et ki Habbab bin Eret (r.a) gibi
bizi de bir hasıra sarmalasınlar ve sonra da yaksınlar.
Senin yolunda feda edilmemiş bir can olarak
huzuruna gelmekten utanıyoruz Efendim
Yeter ki sen “ümmetim” diye kabul et
bu asrın günahkarlarını
Efendim.
Bizi de “liva-ül hamd” sancağının altında
topla, o dehşetli günde.
O gün öyle dehşetli gün ki bütün beşeriyet
hatta peygamberler dahi “nefsî, nefsî..” dediği gündür.
Sadece senin “ümmetî, ümmetî..”
diyeceğin o günde, bizi yani bu acizleri
bu günahkar ümmetini bir halimizle
perişan bırakma
Efendim.
Öyle bir hale düştük ki Efendim,
gündüzlerimiz bile siyaha boyandı.
Sen kokmayan gülleri büyüttük bahçelerimizde.
Senin için olmayan neyimiz varsa hep renksiz, neyimiz varsa hep yağmalandı çaresiz.
En kutsal hediyesiydin Yaradan’ın bize.
Heyhat ki koruyamadık tam manasıyla seni.
Asır, sinede ateş misali oldu..
İman elde kor gibi
Efendim.
Sevgili diye yılanlar atıldı koynumuza.
Ey Güllerin Sultanı!
Sana gel demeye yüzümüz yok.
Sen davet buyur bize.
Biz gelelim alemlere rahmet olan Sen’in nurlu eşiğine.
Davet et ki bütün meşakkatler kabulümüzdür.
Tek temennimiz bu asrın biz çaresizlerini de
“Ey rabbim! Bunlar da benim ümmetimdendir” demendir.
Toprak olup aslımıza döneceğimiz günler elbette uzak değildir.
Bir tebessüm buyur ki gittiğimiz yerler
nurunla aydınlansın
Efendim.
Amellerimiz bizi cennetin yanına bile götürmez ki
sana muhabbetimiz olmadan.
Bizi “ümmetim” diye kabul et ki asırlardır
hep dünyaya bel bağlamış şu günahkarların
artık Sen’in muhabbetinle
yürekleri taşsın cihandan,
cuş-u huruşa gelsin yüreklerimiz sana olan aşkla.
On dört asır evvelinden
“Ümmetim yağmur misalidir.
Evveli mi ahiri mi hayırlıdır bilinmez” buyurmuştun.
Ama Efendim, biz haramlarla günahlarla
hemhal olduk daim.
İçimiz dışımıza bir çevrilse ne kadar
acınaca halde olduğumuz görülecek.
Allah ise bu halimiz mahşere sakladı.
Bu yüzden başımız önümüzde eğik,
bu yüzden sana “Gel Ey Efendim” diyemiyoruz.
Çünkü sana gel demekten utanıyoruz
Ey Gönüllerin Şehremini.
Öyle ise biz gelelim kapına.
Kapına gelip Kıtmir’in olalım Sen’in daima.
Kabul et ne olur.
Yoksa başımıza dağlardan daha büyük
taşların yağacağı gün yakındır.
O gün kaçacak yer olmayacak Efendim
Azığımız olan salih amelleri boynumuzda
gerdanlık yapamadık bu dünya zindanında.
Kalplerimiz taş kesildi
Ey Gönüllerin Sultanı!
Ummanlar çekilip kurudu birer birer.
Hayat çöl ortasında kaldı çaresiz.
Sana “gel” diyemiyoruz Efendim,
“doğ gecelerimize” diyemiyoruz
sana Sultanım.
Ama nolur sen kabul et de
senden gayrı neyimiz varsa hepsini geride bırakıp
sana gelmek istiyoruz.
“Af diliyoruz” kapında.
Ey alemlerin Sultanı!
Bize yüzünü çevirme ne olursun.
Efendim!
Sana salât olsun..
selamlar olsun..
Bizleri sana ümmet yapana hamdler olsun.. | |
| 04-17-2009 08:32 AM | |
