http://www.genczeynebiye.com/forum/ Wed, 22 Feb 2012 22:14:58 +0200 MyBB http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3211.html Wed, 31 Aug 2011 16:22:47 +0300 İtimat http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3211.html ]]> ]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3198.html Fri, 19 Aug 2011 10:09:04 +0300 güle_asık http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3198.html

Akıl ve beden neredeyse kutsanırken, gönül unutulmaya terk edildi. Bulduğu ile tatmin olan, hatta gururundan başı göklere ulaşmış gibi dolaşanlar neler kaybettiğini fark edemediler.

‘Gönülden bigâne olan insan, insanlığı ne kadar hissedebilir?’ konusu hepimizin teker teker problemi aslında. Çünkü her bir insan başlı başına bir âlem, hem de “mahiyeti meleklerden de ulvi, bütün âlemleri ve cihanları küçük cisminde cem etmiş” bir âlemdir.

Kendinde olanı keşfe çıkarken, kendisini unutmuşluk problemi yaşıyoruz bir nevi. Ve insanı kendine getirerek yükseltmek, ciddi bir problem olarak karşımızda duruyor.

Yirmi üç sene kadar evveldi. Dört-beş imam hatipli arkadaşla bir evde kalıyoruz. Arada bir mahalleye gelen yaşlı bir amca vardı. Bir ara o mahallede yaşamış ve herkesin gönlünde taht kurmuştu. Amca dilini yutmuş gibiydi. Konuştuğunun hepsi üç-beş cümleyi geçmeyen bu ihtiyarın varlığı huzur verirdi mahalle sakinlerine. Geldiği zaman herkes evinde misafir etmek istese de o talebeleri tercih ederdi.

Bir pazar akşamı gelmişti yine. Bütün ısrarlara rağmen talebelerin arasında misafir olmayı tercih etti. Pazartesi günü erkenden ayrılmak istiyordu. O yüzden sabah namazını müteakip kahvaltıyı hemen hazır etmiştik. Yaz mevsimiydi ve sabah beşte sofra salona konulmuştu. Sininin etrafında bir o vardı bir de ben. Uzun süre bekledikten sonra elini sofraya uzatırken sordu: “Gençler gelmiyor mu?”

Arkadaşları beklediğini ve onlar gelmeden başlamak istemediğini fark etmiştim ama sesimi çıkarmamıştım. Soru üzerine ‘Bugün pazartesi. Onlar yemezler.’ dedim.

Eli sofraya ulaşmadan havada kalakaldı. Gözyaşları sakalından süzülürken kendi kendisiyle konuşuyordu: “Köpek nefsim. Yetmiş yaşına geldin hâlâ uslanmadın. On yedisindeki gençler kadar olamadın.” Hıçkırıklar boğazında düğümlendi. Uzun süre yaşın yaşın ağladı.

Usulen bir iki lokma alıp, ayağa kalktı. Kendisi, geleneğimizde müessese olarak önemli yer tutan, insanı kemale ulaştırma yollarından birinin mensubuydu. “Biz” dedi, “Çok uğraşıyoruz ama bu hizmetin kazandırdığı ahlakı veremiyoruz.”

Gayri ihtiyari ‘estağfirullah’ dedim. Sızıntı dergisinin altıncı sayısının başyazı konusuydu ‘insanı yükseltmek’. Ahlakın mekârimini tamamlamak üzere gönderilen Nebi’nin (sas) ardından yürüyerek, dünyayı ahlaklı insanlar diyarı haline getirmek. Sonra da aynı gaye için, gerekirse uzayın derinliklerinde insan varsa eğer, onlara da ulaşma azmiyle fezaya açılmak…

Yazı, muhteşem bir fizik ve bu fizikle irtibatlı ‘kompleks beyin yapısı’ ile ‘maddi ölçüler içinde bulanık bir mahiyet arz eden ruh’un tam bir ahenk içindeki sırlı münasebetinden doğan “insanı” arıyordu. Bu insan, iç âlemindeki derinlik sayesinde mütemadiyen buutlaşarak sonsuza açılma istidadına sahipti.

Ulaşmak istediğimiz insanla, içinde bulunduğumuz Ramazan arasında çok sıkı bir alaka olduğunu zannediyorum. Gazzali Hazretleri’nin dediği gibi, “İnsan midesinden daha şerli bir kap doldurmamıştır. Eğer, belini doğrultacak kadarıyla iktifa etseydi gözleri semâların melekûtuna açılırdı.”

Âlemlerin Rabbi, Kur’an’ı bu ayda indirmeyi münasip gördüğüne göre, O’na doğru azm-i râh etmek için en uygun zaman dilimi Ramazan olsa gerek.

Afrika’da kuraklıktan kıvrananları ve kavrularak can verenleri ağustos sıcağında, akşama kadar susuz duranlar bir parça anlayabilir. Yükselerek Allah’a yaklaşmanın belki de en önemli vesilesi, orucun araladığı kapıdan geçip, susuzluktan kırılanların derdini sinelerde hissetmektir. O hissiyatla yardımların yanı sıra, dünyanın her tarafında yağmur dualarına çıkarak nihayetsiz şefkate küresel bir dilekçe vermektir.


Hamdullah Öztürk/Zaman]]>

Akıl ve beden neredeyse kutsanırken, gönül unutulmaya terk edildi. Bulduğu ile tatmin olan, hatta gururundan başı göklere ulaşmış gibi dolaşanlar neler kaybettiğini fark edemediler.

‘Gönülden bigâne olan insan, insanlığı ne kadar hissedebilir?’ konusu hepimizin teker teker problemi aslında. Çünkü her bir insan başlı başına bir âlem, hem de “mahiyeti meleklerden de ulvi, bütün âlemleri ve cihanları küçük cisminde cem etmiş” bir âlemdir.

Kendinde olanı keşfe çıkarken, kendisini unutmuşluk problemi yaşıyoruz bir nevi. Ve insanı kendine getirerek yükseltmek, ciddi bir problem olarak karşımızda duruyor.

Yirmi üç sene kadar evveldi. Dört-beş imam hatipli arkadaşla bir evde kalıyoruz. Arada bir mahalleye gelen yaşlı bir amca vardı. Bir ara o mahallede yaşamış ve herkesin gönlünde taht kurmuştu. Amca dilini yutmuş gibiydi. Konuştuğunun hepsi üç-beş cümleyi geçmeyen bu ihtiyarın varlığı huzur verirdi mahalle sakinlerine. Geldiği zaman herkes evinde misafir etmek istese de o talebeleri tercih ederdi.

Bir pazar akşamı gelmişti yine. Bütün ısrarlara rağmen talebelerin arasında misafir olmayı tercih etti. Pazartesi günü erkenden ayrılmak istiyordu. O yüzden sabah namazını müteakip kahvaltıyı hemen hazır etmiştik. Yaz mevsimiydi ve sabah beşte sofra salona konulmuştu. Sininin etrafında bir o vardı bir de ben. Uzun süre bekledikten sonra elini sofraya uzatırken sordu: “Gençler gelmiyor mu?”

Arkadaşları beklediğini ve onlar gelmeden başlamak istemediğini fark etmiştim ama sesimi çıkarmamıştım. Soru üzerine ‘Bugün pazartesi. Onlar yemezler.’ dedim.

Eli sofraya ulaşmadan havada kalakaldı. Gözyaşları sakalından süzülürken kendi kendisiyle konuşuyordu: “Köpek nefsim. Yetmiş yaşına geldin hâlâ uslanmadın. On yedisindeki gençler kadar olamadın.” Hıçkırıklar boğazında düğümlendi. Uzun süre yaşın yaşın ağladı.

Usulen bir iki lokma alıp, ayağa kalktı. Kendisi, geleneğimizde müessese olarak önemli yer tutan, insanı kemale ulaştırma yollarından birinin mensubuydu. “Biz” dedi, “Çok uğraşıyoruz ama bu hizmetin kazandırdığı ahlakı veremiyoruz.”

Gayri ihtiyari ‘estağfirullah’ dedim. Sızıntı dergisinin altıncı sayısının başyazı konusuydu ‘insanı yükseltmek’. Ahlakın mekârimini tamamlamak üzere gönderilen Nebi’nin (sas) ardından yürüyerek, dünyayı ahlaklı insanlar diyarı haline getirmek. Sonra da aynı gaye için, gerekirse uzayın derinliklerinde insan varsa eğer, onlara da ulaşma azmiyle fezaya açılmak…

Yazı, muhteşem bir fizik ve bu fizikle irtibatlı ‘kompleks beyin yapısı’ ile ‘maddi ölçüler içinde bulanık bir mahiyet arz eden ruh’un tam bir ahenk içindeki sırlı münasebetinden doğan “insanı” arıyordu. Bu insan, iç âlemindeki derinlik sayesinde mütemadiyen buutlaşarak sonsuza açılma istidadına sahipti.

Ulaşmak istediğimiz insanla, içinde bulunduğumuz Ramazan arasında çok sıkı bir alaka olduğunu zannediyorum. Gazzali Hazretleri’nin dediği gibi, “İnsan midesinden daha şerli bir kap doldurmamıştır. Eğer, belini doğrultacak kadarıyla iktifa etseydi gözleri semâların melekûtuna açılırdı.”

Âlemlerin Rabbi, Kur’an’ı bu ayda indirmeyi münasip gördüğüne göre, O’na doğru azm-i râh etmek için en uygun zaman dilimi Ramazan olsa gerek.

Afrika’da kuraklıktan kıvrananları ve kavrularak can verenleri ağustos sıcağında, akşama kadar susuz duranlar bir parça anlayabilir. Yükselerek Allah’a yaklaşmanın belki de en önemli vesilesi, orucun araladığı kapıdan geçip, susuzluktan kırılanların derdini sinelerde hissetmektir. O hissiyatla yardımların yanı sıra, dünyanın her tarafında yağmur dualarına çıkarak nihayetsiz şefkate küresel bir dilekçe vermektir.


Hamdullah Öztürk/Zaman]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3197.html Wed, 17 Aug 2011 11:31:27 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3197.html

İmam Hasan aleyhi's-selâm'a “Zühd nedir?” denildi; İmam: "Takvalı olmaya rağbet etmek (ilgi göstermek) ve dünyaya gönül vermemektir." buyurdu.

...“Hilim nedir?” denilince; "Öfkeyi belirtmeyip yutmak ve ken-dine hakim olmaktır." buyurdu.

“Doğruluk nedir?” denilince; "Kötülüğü iyilikle önlemektir." buyurdu.

“Şeref nedir?” diye sorulduğunda; "Akrabalara iyilik etmek ve suçlarının malî cezasına (diyete) katlanmaktır." buyurdu.

“Yiğitlik nedir?” diye sorulunca; "Sığınmış olan kimseyi (mülteciyi) savunmak, savaş meydanlarında direnmek ve zor durum­larda girişken olmaktır." buyurdu.

Ululuk nedir? denilince; "Darlıkta da olsan ihsanda bulunman ve suçu affetmendir." buyurdu.

“Mürüvvet nedir?” diye sorulunca; "Dini korumak, onur ve şahsi­yetine önem vermek, yumuşak davranmak, ihsanda bulunmayı adet edinmek, hakları eda etmek ve halka sevgi göstermektir." buyurdu.

“Kerem nedir?” diye sorulunca; "Muhtaç olan kimsenin isteme-sini beklemeden ona bağışta bulunmak ve kıtlıkta yemek vermek-tir." buyurdu.

“Alçaklık nedir?” denilince; "Titiz olup, küçük kusurları büyük görmek ve değersiz şeyleri esirgemektir." buyurdu.

“Adilik nedir?” diye sorulunca; "Cimrilik ve çirkin konuş-maktır." buyurdu.

“Cömertlik nedir?” diye sorulunca; "Bolluk ve darlıkta bağışta bulunmaktır." buyurdu.

“Cimrilik nedir?” diye sorulduğunda; "Elinde olanı kendine şeref bil­mek, bağışladığını da boşa gitmiş saymaktır." buyurdu.

“Kardeşlik nedir?” diye sorulunca; "Zorlukta ve bollukta yardım­laşmaktır." buyurdu.

“Korkaklık nedir?” denilince; "Dosta karşı cesur olup, düşman-dan çekinmektir." buyurdu.

“Zenginlik nedir?” diye sorulunca; "Az olsa bile, nasip ne ise ona razı olmaktır." buyurdu.

“Fakirlik nedir?” diye sorulunca; "Her şeye göz dikmektir." buyurdu.

“Cömertlik nedir?” diye sorulduğunda; "Kişinin gücü yettiği kadar, bağışta bulunmasıdır." buyurdu.

“Kerem nedir?” diye sorulunca; "Darlıkta ve bollukta himaye etmek­tir." buyurdu.

“Cesaret nedir?” diye sorulunca; "(Çekinmeden) rakiplerin karşısında durmaktır." buyurdu.

“Kahramanlık nedir?” denilince; "Savaşta direniş göstermek ve güçlü insanlara karşı koymaktır." buyurdu.

“Zillet nedir?” diye sorulunca; "Doğru konuşurken korkmaktır." buyurdu.

“Sertlik nedir?” diye sorulduğunda; "Kendi hükümdarına ve sana zarar vermeye gücü yeten kimseye, karşı çıkmaktır." buyurdu.

“Yücelik nedir?” diye sorulunca; "Güzel işleri yapmak ve kötü işleri terketmektir." buyurdu.

“Mutkan olmak nedir?” diye sorduklarında; "Ağır başlı ol­mak, yöneticilerle geçinmek ve bütün insanlardan kendini muhafaza etmek­tir." buyurdu.

“Şeref nedir?” diye sorulunca; "Din kardeşiyle uyum sağlamak ve komşu­ların (hakkını) riayet etmektir." buyurdu.

“Mahrumiyet nedir?” diye sorulunca; "Sana sunulan nasibini (hakkını) al­mamandır." buyurdu.

“Akılsızlık nedir?” denilince; "Alçaklara uymak ve sapıklarla arkadaş olmaktır." buyurdu.

“Konuşmada acizlik nedir?” diye sorulunca; "Konuşurken sakalla oynamak ve boğazı çok temizlemektir." buyurdu.

“Şecaat nedir?” diye sorulunca; "Rakiplerinden çekinmemek ve savaş alanında dirençli olmaktır." buyurdu.

“Külfet (kişinin kendisi için zorluk çıkarması) nedir?” diye soru­lunca; "Seni ilgilendirmeyen konularda konuşmandır." bu-yurdu.

“Aklın azlığı nedir?” diye sorulduğunda; "Malında ahmaklık yapmak ve haysiyetini önemsememektir." buyurdu.

“Alçaklık nedir?” diye sorulunca; "Kişinin kendisini koruması ve hanımını serbest bırakmasıdır." buyurdu.]]>

İmam Hasan aleyhi's-selâm'a “Zühd nedir?” denildi; İmam: "Takvalı olmaya rağbet etmek (ilgi göstermek) ve dünyaya gönül vermemektir." buyurdu.

...“Hilim nedir?” denilince; "Öfkeyi belirtmeyip yutmak ve ken-dine hakim olmaktır." buyurdu.

“Doğruluk nedir?” denilince; "Kötülüğü iyilikle önlemektir." buyurdu.

“Şeref nedir?” diye sorulduğunda; "Akrabalara iyilik etmek ve suçlarının malî cezasına (diyete) katlanmaktır." buyurdu.

“Yiğitlik nedir?” diye sorulunca; "Sığınmış olan kimseyi (mülteciyi) savunmak, savaş meydanlarında direnmek ve zor durum­larda girişken olmaktır." buyurdu.

Ululuk nedir? denilince; "Darlıkta da olsan ihsanda bulunman ve suçu affetmendir." buyurdu.

“Mürüvvet nedir?” diye sorulunca; "Dini korumak, onur ve şahsi­yetine önem vermek, yumuşak davranmak, ihsanda bulunmayı adet edinmek, hakları eda etmek ve halka sevgi göstermektir." buyurdu.

“Kerem nedir?” diye sorulunca; "Muhtaç olan kimsenin isteme-sini beklemeden ona bağışta bulunmak ve kıtlıkta yemek vermek-tir." buyurdu.

“Alçaklık nedir?” denilince; "Titiz olup, küçük kusurları büyük görmek ve değersiz şeyleri esirgemektir." buyurdu.

“Adilik nedir?” diye sorulunca; "Cimrilik ve çirkin konuş-maktır." buyurdu.

“Cömertlik nedir?” diye sorulunca; "Bolluk ve darlıkta bağışta bulunmaktır." buyurdu.

“Cimrilik nedir?” diye sorulduğunda; "Elinde olanı kendine şeref bil­mek, bağışladığını da boşa gitmiş saymaktır." buyurdu.

“Kardeşlik nedir?” diye sorulunca; "Zorlukta ve bollukta yardım­laşmaktır." buyurdu.

“Korkaklık nedir?” denilince; "Dosta karşı cesur olup, düşman-dan çekinmektir." buyurdu.

“Zenginlik nedir?” diye sorulunca; "Az olsa bile, nasip ne ise ona razı olmaktır." buyurdu.

“Fakirlik nedir?” diye sorulunca; "Her şeye göz dikmektir." buyurdu.

“Cömertlik nedir?” diye sorulduğunda; "Kişinin gücü yettiği kadar, bağışta bulunmasıdır." buyurdu.

“Kerem nedir?” diye sorulunca; "Darlıkta ve bollukta himaye etmek­tir." buyurdu.

“Cesaret nedir?” diye sorulunca; "(Çekinmeden) rakiplerin karşısında durmaktır." buyurdu.

“Kahramanlık nedir?” denilince; "Savaşta direniş göstermek ve güçlü insanlara karşı koymaktır." buyurdu.

“Zillet nedir?” diye sorulunca; "Doğru konuşurken korkmaktır." buyurdu.

“Sertlik nedir?” diye sorulduğunda; "Kendi hükümdarına ve sana zarar vermeye gücü yeten kimseye, karşı çıkmaktır." buyurdu.

“Yücelik nedir?” diye sorulunca; "Güzel işleri yapmak ve kötü işleri terketmektir." buyurdu.

“Mutkan olmak nedir?” diye sorduklarında; "Ağır başlı ol­mak, yöneticilerle geçinmek ve bütün insanlardan kendini muhafaza etmek­tir." buyurdu.

“Şeref nedir?” diye sorulunca; "Din kardeşiyle uyum sağlamak ve komşu­ların (hakkını) riayet etmektir." buyurdu.

“Mahrumiyet nedir?” diye sorulunca; "Sana sunulan nasibini (hakkını) al­mamandır." buyurdu.

“Akılsızlık nedir?” denilince; "Alçaklara uymak ve sapıklarla arkadaş olmaktır." buyurdu.

“Konuşmada acizlik nedir?” diye sorulunca; "Konuşurken sakalla oynamak ve boğazı çok temizlemektir." buyurdu.

“Şecaat nedir?” diye sorulunca; "Rakiplerinden çekinmemek ve savaş alanında dirençli olmaktır." buyurdu.

“Külfet (kişinin kendisi için zorluk çıkarması) nedir?” diye soru­lunca; "Seni ilgilendirmeyen konularda konuşmandır." bu-yurdu.

“Aklın azlığı nedir?” diye sorulduğunda; "Malında ahmaklık yapmak ve haysiyetini önemsememektir." buyurdu.

“Alçaklık nedir?” diye sorulunca; "Kişinin kendisini koruması ve hanımını serbest bırakmasıdır." buyurdu.]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3196.html Wed, 17 Aug 2011 11:25:17 +0300 Ebiha http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3196.html
İnsanın gerçek dini, değer yargılarıdır; öncelikleri ve uğruna her türlü fedakârlığı sergilediği konulardır. Bir Müslüman olarak şu mübarek Ramazan ayında şu soruyu samimi olarak kendimize sormalıyız: Acaba benim için en fazla değer taşıyan şey nedir? Önceliğim nedir ve ötelediğim şey nedir? Bu soruya samimi olarak vereceğimiz cevapta kendi dinimizi bulmuş olacağız.

Bu soruya verilecek cevaplar aynı zamanda bizim değerimizi de ortaya koyacaktır. Zira insanın gerçek değeri, değer verdiği hususlarda gizlidir.

Birçoğunun en fazla değer verdiği şey kendi şahsı ve dünyevi mevkisidir. Onu korumak için her türlü mücadeleyi verir. Hep üste çıkmak ve her platformda kendisinden söz ettirmek ister; kazara önemli bir platformda kendisinden söz edilmezse, yaptıkları övülmezse içine büyük bir dert olur, o gece uyuyamaz. Kendisinden söz edilmediği için, yapılmış olan etkinlik her ne kadar güzel ve isabetli olsa da ona kusurlar bulur, eksik olduğundan, yersiz ve gereksizliğinden vs… bahseder. Ancak kendisinin övüldüğü çok mütevazı ve sıradan bir etkinliği de yerlere göklere sığdıramaz. Burada söz konusu kişinin bu iki farklı tutumundan onun için değerli olan tek şeyin “sadece kendi şahsı” olduğunu anlamak pek de zor değildir.

Birçoğunun değer verdiği şey Kuran’da “dünya metası” diye nitelendirilen maddiyattır. Böyle biri sahip olduğu dünyevi mal ölçüsünde kendisini sosyal hayatta söz sahibi olarak görür. Maddi anlamda kendisinden alt derecede olanlara tepeden bakar, onları küçümser. Maddi yönden kendisi ile aynı seviyede bulunanlara haset eder ve onlardan öne geçme telaşı içine girer. Maddi açıdan kendisinden üstün olan karşısında da eziklik ve küçüklük kompleksine kapılır.

Bazılarının değer verdiği şey herhangi bir “dünya metası”dır. Evi veya arabası, yüzük veya tesbihi, gömlek veya takım elbisesi vb…. Eğer bunları korumak için zahmetlere katlanıyorsa veya kaybettiğinde keder ve yasa boğuluyorsa, sahip olmadığında da bir tarafının eksik olduğu hissine kapılıyorsa demek ki bu metalar onun değer yargıları ve öncelikleridir, neticede onun dinidir.

Yüce kitabımız Kuran-ı Kerim’de Allah katında geçerli dinin “İslam/Allah’a teslimiyet” olduğu ifade edilmiştir.[1] “ Başka bir ayette ise şöyle buyurmuştur: “Kim İslam’dan başka bir din ararsa, arayıp bulduğu din ondan asla kabul edilmeyecektir.”[2]

Ayetten de anlaşılıyor ki insanların kendi arayışları sonucunda kendileri için buldukları yaşam tarzı, onların dinini oluşturmaktadır. Bu makam olabilir, mal olabilir, şöhrete ulaşma sevdası olabilir; özetle kişisel tercih ve isteklerin her biri olabilir.

Kuran- Kerim’de ancak “halis dinin” Allah’a ait olduğu, Allah tarafından kabul göreceği ifade edilmiştir.[3] Bu ifadeden “halis olmayan” bir dinin var olduğu da açıkça anlaşılmaktadır. Yani içerisine Allah’ın rızasının dışındaki çeşitli mülahazaların karıştığı bir yaşam tarzı da bir dindir. Ancak Allah’ın sahiplenmediği ve kabul etmediği bir dindir.

“Sizin dininiz size, benim dinim de bana!”[4] ayeti kerimesinde hak ve batıl mihverine dayalı iki zıt anlayış hakkında “din” ifadesi kullanılmıştır. Demek ki müşriklerin de bir dini vardı. Esasen şirke dayalı yaşam tarzı müşriklerin dinidir.

“Öyle bir mabuttur o ki Peygamberini, doğru yolu göstermek üzere “gerçek dinle, bütün dinlere” üstün olmak için göndermiştir ve Allah'ın tanıklığı yeter.”[5]

Hz. Mehdi’nin (a.s) zuhur edeceği dönemin müjdesini veren yukarıdaki ayette de onun getireceği “hak dinin” “bütün dinlere” galip geleceğinden söz etmekle birlikte buraya kadar anlatmaya çalıştıklarımızı özetlemiştir. Yani insanların kendi anlayışlarına dayandırdıkları yaşam biçimleri onların dinlerini oluşturmaktadır.

İslam dini, Yüce Allah’ın kemale erdirip razı olduğu eksiksiz tek dindir.[6] Eğer bu dinin öğretilerini hakkıyla ve teslimiyetle hayata geçirecek olursak o zaman kendimize “Müslüman” diyebiliriz.

İslam’ın en önemli öğretilerinden biri başkalarının dertleriyle ilgilenmektir. Resulullah (s.a.a), “Her kim bir Müslümanın “Müslümanlar neredesiniz?!” diye bağırdığını duyar da yardımına koşmazsa Müslüman değildir”[7] diye buyurmuştur. İletişim araçlarının gelişmesi sonucu artık dünya küçük bir köy haline gelmiştir ve coğrafyamıza en uzak olan ülkelerdeki insanlar bile artık kapı komşumuz sayılmaktadır. Zira feryat ettiklerinde seslerini duymaktayız. Çektikleri acı ve ıstırapları görmekteyiz. Resulullah’ın (s.a.a) komşuluk hakları konusundaki nasihatleri hepimizin malumudur. Eğer “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir” buyuran Peygamberimize, “Komşusu açlıktan ölürken tok yatanın” durumu sorulsa ne cevap verirdi?!! İyi düşünmemiz lazım! Eğer Somali’de bir annenin kucağında ve gözleri önünde yavrusu açlık ve susuzluktan çığlıklar atarak ölüyorsa ve bizler buna kılımızı bile kıpırdatmıyorsak acaba kendimize “Müslüman” diyebilir miyiz?!! Cevabı olumlu olanlar lütfen beni ikna edecek delili e-mail adresime göndersinler. Artık boğazım düğümlendi. Kalemim durdu.. Hani derler ya: sözün bittiği yer… Hepinizi Allah’ın selamıyla selamlıyorum.





--------------------------------------------------------------------------------

[1] - Ali İmran 19.

[2] - Ali İmran 85.

[3] - Zümer 3.

[4] - Kafirun 6.

[5] - Fetih 28.

[6] - Maide 3.

[7] - Bihar’ul-Envar c.71, s.339, h.120.



Mikail Gürel]]>
İnsanın gerçek dini, değer yargılarıdır; öncelikleri ve uğruna her türlü fedakârlığı sergilediği konulardır. Bir Müslüman olarak şu mübarek Ramazan ayında şu soruyu samimi olarak kendimize sormalıyız: Acaba benim için en fazla değer taşıyan şey nedir? Önceliğim nedir ve ötelediğim şey nedir? Bu soruya samimi olarak vereceğimiz cevapta kendi dinimizi bulmuş olacağız.

Bu soruya verilecek cevaplar aynı zamanda bizim değerimizi de ortaya koyacaktır. Zira insanın gerçek değeri, değer verdiği hususlarda gizlidir.

Birçoğunun en fazla değer verdiği şey kendi şahsı ve dünyevi mevkisidir. Onu korumak için her türlü mücadeleyi verir. Hep üste çıkmak ve her platformda kendisinden söz ettirmek ister; kazara önemli bir platformda kendisinden söz edilmezse, yaptıkları övülmezse içine büyük bir dert olur, o gece uyuyamaz. Kendisinden söz edilmediği için, yapılmış olan etkinlik her ne kadar güzel ve isabetli olsa da ona kusurlar bulur, eksik olduğundan, yersiz ve gereksizliğinden vs… bahseder. Ancak kendisinin övüldüğü çok mütevazı ve sıradan bir etkinliği de yerlere göklere sığdıramaz. Burada söz konusu kişinin bu iki farklı tutumundan onun için değerli olan tek şeyin “sadece kendi şahsı” olduğunu anlamak pek de zor değildir.

Birçoğunun değer verdiği şey Kuran’da “dünya metası” diye nitelendirilen maddiyattır. Böyle biri sahip olduğu dünyevi mal ölçüsünde kendisini sosyal hayatta söz sahibi olarak görür. Maddi anlamda kendisinden alt derecede olanlara tepeden bakar, onları küçümser. Maddi yönden kendisi ile aynı seviyede bulunanlara haset eder ve onlardan öne geçme telaşı içine girer. Maddi açıdan kendisinden üstün olan karşısında da eziklik ve küçüklük kompleksine kapılır.

Bazılarının değer verdiği şey herhangi bir “dünya metası”dır. Evi veya arabası, yüzük veya tesbihi, gömlek veya takım elbisesi vb…. Eğer bunları korumak için zahmetlere katlanıyorsa veya kaybettiğinde keder ve yasa boğuluyorsa, sahip olmadığında da bir tarafının eksik olduğu hissine kapılıyorsa demek ki bu metalar onun değer yargıları ve öncelikleridir, neticede onun dinidir.

Yüce kitabımız Kuran-ı Kerim’de Allah katında geçerli dinin “İslam/Allah’a teslimiyet” olduğu ifade edilmiştir.[1] “ Başka bir ayette ise şöyle buyurmuştur: “Kim İslam’dan başka bir din ararsa, arayıp bulduğu din ondan asla kabul edilmeyecektir.”[2]

Ayetten de anlaşılıyor ki insanların kendi arayışları sonucunda kendileri için buldukları yaşam tarzı, onların dinini oluşturmaktadır. Bu makam olabilir, mal olabilir, şöhrete ulaşma sevdası olabilir; özetle kişisel tercih ve isteklerin her biri olabilir.

Kuran- Kerim’de ancak “halis dinin” Allah’a ait olduğu, Allah tarafından kabul göreceği ifade edilmiştir.[3] Bu ifadeden “halis olmayan” bir dinin var olduğu da açıkça anlaşılmaktadır. Yani içerisine Allah’ın rızasının dışındaki çeşitli mülahazaların karıştığı bir yaşam tarzı da bir dindir. Ancak Allah’ın sahiplenmediği ve kabul etmediği bir dindir.

“Sizin dininiz size, benim dinim de bana!”[4] ayeti kerimesinde hak ve batıl mihverine dayalı iki zıt anlayış hakkında “din” ifadesi kullanılmıştır. Demek ki müşriklerin de bir dini vardı. Esasen şirke dayalı yaşam tarzı müşriklerin dinidir.

“Öyle bir mabuttur o ki Peygamberini, doğru yolu göstermek üzere “gerçek dinle, bütün dinlere” üstün olmak için göndermiştir ve Allah'ın tanıklığı yeter.”[5]

Hz. Mehdi’nin (a.s) zuhur edeceği dönemin müjdesini veren yukarıdaki ayette de onun getireceği “hak dinin” “bütün dinlere” galip geleceğinden söz etmekle birlikte buraya kadar anlatmaya çalıştıklarımızı özetlemiştir. Yani insanların kendi anlayışlarına dayandırdıkları yaşam biçimleri onların dinlerini oluşturmaktadır.

İslam dini, Yüce Allah’ın kemale erdirip razı olduğu eksiksiz tek dindir.[6] Eğer bu dinin öğretilerini hakkıyla ve teslimiyetle hayata geçirecek olursak o zaman kendimize “Müslüman” diyebiliriz.

İslam’ın en önemli öğretilerinden biri başkalarının dertleriyle ilgilenmektir. Resulullah (s.a.a), “Her kim bir Müslümanın “Müslümanlar neredesiniz?!” diye bağırdığını duyar da yardımına koşmazsa Müslüman değildir”[7] diye buyurmuştur. İletişim araçlarının gelişmesi sonucu artık dünya küçük bir köy haline gelmiştir ve coğrafyamıza en uzak olan ülkelerdeki insanlar bile artık kapı komşumuz sayılmaktadır. Zira feryat ettiklerinde seslerini duymaktayız. Çektikleri acı ve ıstırapları görmekteyiz. Resulullah’ın (s.a.a) komşuluk hakları konusundaki nasihatleri hepimizin malumudur. Eğer “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir” buyuran Peygamberimize, “Komşusu açlıktan ölürken tok yatanın” durumu sorulsa ne cevap verirdi?!! İyi düşünmemiz lazım! Eğer Somali’de bir annenin kucağında ve gözleri önünde yavrusu açlık ve susuzluktan çığlıklar atarak ölüyorsa ve bizler buna kılımızı bile kıpırdatmıyorsak acaba kendimize “Müslüman” diyebilir miyiz?!! Cevabı olumlu olanlar lütfen beni ikna edecek delili e-mail adresime göndersinler. Artık boğazım düğümlendi. Kalemim durdu.. Hani derler ya: sözün bittiği yer… Hepinizi Allah’ın selamıyla selamlıyorum.





--------------------------------------------------------------------------------

[1] - Ali İmran 19.

[2] - Ali İmran 85.

[3] - Zümer 3.

[4] - Kafirun 6.

[5] - Fetih 28.

[6] - Maide 3.

[7] - Bihar’ul-Envar c.71, s.339, h.120.



Mikail Gürel]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3195.html Wed, 17 Aug 2011 11:22:36 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3195.html

1- Dindar ve mütedeyyin şahsın imanını tehdit eden afetler.


Peygamber-i Ekrem (s.a.a) insanların şahsî imanları hakkında şöyle buyurmuştur: “İman kalp ile tanıma, dil ile ikrarda bulunma ve azalar ile amel etmektir.”[1] Bütün bu hususlar yani dinsel düşünce, inanç, iman ve dinsel ikrar, amel, davranış ve hareket tümüyle hasar ve afete maruz kalmaktadır. Bu bahislerdeki hasar ve afet; eksiklik ve noksanlığın meydana gelmesi, doğal durumdan çıkılması ve bozulmanın başlaması anlamındadır. Peygamber-i Ekrem (s.a.a), Müminleri Emiri Ali (a.s) ve diğer masum imamların (a.s) sözlerinde dinin afet ve hasarları sıfatıyla değişik hususlar tanıtılmıştır ve biz onların bazılarına işaret ediyoruz:



1-1- Hevese Tapınma: Peygamber-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Heves afettir.”[2]

1-2- Dünyaya Tapınma: Peygamber-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Dünyaya tapınma, dinin afetidir.”[3]

1-3- Kötü Zan: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Dinin afeti, (Yüce Allah’a) kötü zanda bulunmaktır.”[4]

1-4- Yalan: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Yalanın çokluğu, dini bozar.”[5]

1-5- Kıskançlık ve Kin: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: Kıskançlık, yalancılık ve kini bırak; zira onlar dini kötü kılan üç haslettir.”[6]

1-6- Kendini Beğenmişlik ve Övünme: İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Kıskaçlık, kendini beğenmişlik ve övünmek dinin afetleridir.”[7]
--------------------------------------------------------------------------------


[1] Seduk, el-Hisal, c. 1, s. 178 239.

[2] Kenzu’l-Ummal, haber. 44121.

[3] Tahrirü’l-Mevaizü’l-Adediyye, s. 21.

[4] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 263-5669.

[5] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 221-4421.

[6] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 299.

[7] el-Kafi, c. 2, hadis. 5307.]]>

1- Dindar ve mütedeyyin şahsın imanını tehdit eden afetler.


Peygamber-i Ekrem (s.a.a) insanların şahsî imanları hakkında şöyle buyurmuştur: “İman kalp ile tanıma, dil ile ikrarda bulunma ve azalar ile amel etmektir.”[1] Bütün bu hususlar yani dinsel düşünce, inanç, iman ve dinsel ikrar, amel, davranış ve hareket tümüyle hasar ve afete maruz kalmaktadır. Bu bahislerdeki hasar ve afet; eksiklik ve noksanlığın meydana gelmesi, doğal durumdan çıkılması ve bozulmanın başlaması anlamındadır. Peygamber-i Ekrem (s.a.a), Müminleri Emiri Ali (a.s) ve diğer masum imamların (a.s) sözlerinde dinin afet ve hasarları sıfatıyla değişik hususlar tanıtılmıştır ve biz onların bazılarına işaret ediyoruz:



1-1- Hevese Tapınma: Peygamber-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Heves afettir.”[2]

1-2- Dünyaya Tapınma: Peygamber-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Dünyaya tapınma, dinin afetidir.”[3]

1-3- Kötü Zan: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Dinin afeti, (Yüce Allah’a) kötü zanda bulunmaktır.”[4]

1-4- Yalan: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Yalanın çokluğu, dini bozar.”[5]

1-5- Kıskançlık ve Kin: Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: Kıskançlık, yalancılık ve kini bırak; zira onlar dini kötü kılan üç haslettir.”[6]

1-6- Kendini Beğenmişlik ve Övünme: İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Kıskaçlık, kendini beğenmişlik ve övünmek dinin afetleridir.”[7]
--------------------------------------------------------------------------------


[1] Seduk, el-Hisal, c. 1, s. 178 239.

[2] Kenzu’l-Ummal, haber. 44121.

[3] Tahrirü’l-Mevaizü’l-Adediyye, s. 21.

[4] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 263-5669.

[5] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 221-4421.

[6] Tasnif-u Ğurerü’l-Hikem ve Durerü’l-Kelim, s. 299.

[7] el-Kafi, c. 2, hadis. 5307.]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3194.html Wed, 17 Aug 2011 08:54:07 +0300 güle_asık http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3194.html Ve o cevap verdi...:
'Arkadaşınız, cevap bulan gereksinimlerinizdir.
O, sevgiyle ektiğiniz ve şükranla biçtiğiniz tarlanızdır.
O sizin sofranız ve ocak başınızdır.
Çünkü ona açlığınızla gelir ve onda huzuru ararsınız.

Arkadaşınız sizinle içinden geldiği gibi konuştuğunda,
ne 'hayır' demek zor gelir, ne de 'evet' demekten çekinirsiniz.

Ve o sessiz kaldığında, kalbiniz onun kalbini dinlemek için sessizleşir.
Çünkü arkadaşlıkta, kelimeler susunca, tüm düşünceler, tüm arzular
ve beklentiler, gürültüsüz bir sevinç içinde doğar ve paylaşılırlar.

Arkadaşınızdan ayrıldığınızda ise yas tutmazsınız;
Çünkü onun en sevdiğiniz yanı, yokluğunda
daha bir berraklık kazanır, tıpkı bir dağın,
dağcıya, ovadan daha net görünmesi gibi...

Ve arkadaşlığınızda, ruhsal derinlik
kazanmaktan başka bir amaç gütmeyin.

Çünkü, salt kendi gizemini açığa vurmak peşinde
olan sevgi, sevgi değil, savrulmuş bir ağdır
ve sadece yararsız olan yakalanır.

Ve arkadaşınıza, kendinizi olduğunuz gibi sunun.
Eğer dalgalarınızın cezrini bilecekse,
meddini de bilmesine izin verin.

Çünkü salt zaman öldürmek için bir arkadaş
aramanızın anlamı olabilir mı?
Onu, zamanı yaşatmak için arayın.

Çünkü o gereksiniminizi karşılamak içindir,
boşluğunuzu doldurmak için değil.

Ve arkadaşlığın hoşluğunda,
kahkahalar, paylaşılan hazlar olsun.
Çünkü küçük şeylerin şebneminde,
yürek sabahını bulur ve tazelenir.'

Halil Cibran]]> Ve o cevap verdi...:
'Arkadaşınız, cevap bulan gereksinimlerinizdir.
O, sevgiyle ektiğiniz ve şükranla biçtiğiniz tarlanızdır.
O sizin sofranız ve ocak başınızdır.
Çünkü ona açlığınızla gelir ve onda huzuru ararsınız.

Arkadaşınız sizinle içinden geldiği gibi konuştuğunda,
ne 'hayır' demek zor gelir, ne de 'evet' demekten çekinirsiniz.

Ve o sessiz kaldığında, kalbiniz onun kalbini dinlemek için sessizleşir.
Çünkü arkadaşlıkta, kelimeler susunca, tüm düşünceler, tüm arzular
ve beklentiler, gürültüsüz bir sevinç içinde doğar ve paylaşılırlar.

Arkadaşınızdan ayrıldığınızda ise yas tutmazsınız;
Çünkü onun en sevdiğiniz yanı, yokluğunda
daha bir berraklık kazanır, tıpkı bir dağın,
dağcıya, ovadan daha net görünmesi gibi...

Ve arkadaşlığınızda, ruhsal derinlik
kazanmaktan başka bir amaç gütmeyin.

Çünkü, salt kendi gizemini açığa vurmak peşinde
olan sevgi, sevgi değil, savrulmuş bir ağdır
ve sadece yararsız olan yakalanır.

Ve arkadaşınıza, kendinizi olduğunuz gibi sunun.
Eğer dalgalarınızın cezrini bilecekse,
meddini de bilmesine izin verin.

Çünkü salt zaman öldürmek için bir arkadaş
aramanızın anlamı olabilir mı?
Onu, zamanı yaşatmak için arayın.

Çünkü o gereksiniminizi karşılamak içindir,
boşluğunuzu doldurmak için değil.

Ve arkadaşlığın hoşluğunda,
kahkahalar, paylaşılan hazlar olsun.
Çünkü küçük şeylerin şebneminde,
yürek sabahını bulur ve tazelenir.'

Halil Cibran]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3193.html Wed, 17 Aug 2011 08:52:56 +0300 esire http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3193.html Tamaşa Halanın Küçüh Gızı Ünveristeye Gider Orda Birde Sosyete Bir Gedeye Aşka Tüşer Neyse Gel Zaman Get Zaman Gızın Ohulu Piter Gedeynen ( Erkek Çocuk ) Evlenmeqe Garar Vereller Gede Ailesini Alıf Ahşam Gızı İstemeqe Hazırranır

Bu Sıradada Tamaşa Halanın Gızı Evdekilere Anasına Lelesine Gardaşlarına Yalvarar Gelenner Çoh Sosyetedi Noylar Şiveynen Gonuşmuyun Diye Hepsine Tavşırar ( Tembihler )

Kızlarının Mutluluğunu İsteyen Aileside Tamam Diyeller

Akşam Olur Dünürler
Gelir Hep Birlikte Yemek Yenilir
Yemekten Sonra Çay Faslına Geçerler
Odada Derin Bir Sessizlik Hakimdir
Tamaşa Hala Beşinci Bardaq Çayıda Pitirer
Bardağının Boşaldığını Gören Kızı

-Anneciğim Çayın Bitmiş Tazeliyeyim Diyende ?

Yemeği Fazla Kaçıran Üstünede Çayı Çok İçif Buhran Geçiren Tamaşa Hala Kibar Ve Nazik Bir Ses Tonuyla

- Mersi Balam Cırıldım ]]> Tamaşa Halanın Küçüh Gızı Ünveristeye Gider Orda Birde Sosyete Bir Gedeye Aşka Tüşer Neyse Gel Zaman Get Zaman Gızın Ohulu Piter Gedeynen ( Erkek Çocuk ) Evlenmeqe Garar Vereller Gede Ailesini Alıf Ahşam Gızı İstemeqe Hazırranır

Bu Sıradada Tamaşa Halanın Gızı Evdekilere Anasına Lelesine Gardaşlarına Yalvarar Gelenner Çoh Sosyetedi Noylar Şiveynen Gonuşmuyun Diye Hepsine Tavşırar ( Tembihler )

Kızlarının Mutluluğunu İsteyen Aileside Tamam Diyeller

Akşam Olur Dünürler
Gelir Hep Birlikte Yemek Yenilir
Yemekten Sonra Çay Faslına Geçerler
Odada Derin Bir Sessizlik Hakimdir
Tamaşa Hala Beşinci Bardaq Çayıda Pitirer
Bardağının Boşaldığını Gören Kızı

-Anneciğim Çayın Bitmiş Tazeliyeyim Diyende ?

Yemeği Fazla Kaçıran Üstünede Çayı Çok İçif Buhran Geçiren Tamaşa Hala Kibar Ve Nazik Bir Ses Tonuyla

- Mersi Balam Cırıldım ]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3192.html Wed, 17 Aug 2011 08:51:09 +0300 güle_asık http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3192.html Dua: Çağırmak.
Dua: Yalvarmak.
Dua: Seslenmek.
Dua: İstemek.
Dua: Susmak.
Dua: İhtiyacın anahtarı.
Dua: Söz.
Dua: Fiil.
Dua: Hal.
Dua: Hüzün dalgaları.
Dua: Günahkarın merdiveni.
Dua: Haberleşme.
Dua: Özlem dili.
Dua: Günahların gözyaşları.
Dua: İnsanla Allah arasındaki köprü.
Dua: Kalkan.
Dua: Ok.
Dua: Bulut.
Dua: Acz.
Dua: Kudret.
Dua: İp.
Dua: Kuyu.
Dua: Teslimiyet.
Dua: Zikir.
Dua: Tövbe.
Dua: Namaz.
Dua: Yardım talep etmek.
Dua: Küçükten büyüğe yöneliş.
Dua: İtiraf.
Dua: Şükür.
Dua: Sınırlı olandan sınırsız olana sıçrama.
Dua: Tanıma.
Dua: Af.
Dua: Merhamet.
Dua: Tevhid.
Dua: Tesbih.
Dua: Sevgi.
Dua: Hâyâ dili.
Dua: Hayat.

"Bana dua edin, size icabet edeyim,"
(Mü'min, 60)]]> Dua: Çağırmak.
Dua: Yalvarmak.
Dua: Seslenmek.
Dua: İstemek.
Dua: Susmak.
Dua: İhtiyacın anahtarı.
Dua: Söz.
Dua: Fiil.
Dua: Hal.
Dua: Hüzün dalgaları.
Dua: Günahkarın merdiveni.
Dua: Haberleşme.
Dua: Özlem dili.
Dua: Günahların gözyaşları.
Dua: İnsanla Allah arasındaki köprü.
Dua: Kalkan.
Dua: Ok.
Dua: Bulut.
Dua: Acz.
Dua: Kudret.
Dua: İp.
Dua: Kuyu.
Dua: Teslimiyet.
Dua: Zikir.
Dua: Tövbe.
Dua: Namaz.
Dua: Yardım talep etmek.
Dua: Küçükten büyüğe yöneliş.
Dua: İtiraf.
Dua: Şükür.
Dua: Sınırlı olandan sınırsız olana sıçrama.
Dua: Tanıma.
Dua: Af.
Dua: Merhamet.
Dua: Tevhid.
Dua: Tesbih.
Dua: Sevgi.
Dua: Hâyâ dili.
Dua: Hayat.

"Bana dua edin, size icabet edeyim,"
(Mü'min, 60)]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3191.html Tue, 16 Aug 2011 08:59:26 +0300 Ebiha http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3191.html Murtazâ’dan başka er, görmezdi sır cemâlini
Kıyıldı nikâhları, gökyüzü sahnesinde
İki nur kavuştular, saâdet hânesinde

Gönderildi Müctebâ, yüce Mevlâ katından
İhtimâm gösterildi, Cebrâil tarafından
Yürüdü kanadında, Ruh’ul- Kudüs Emin’in
Uğurlandı Arş’ından, Melekût âleminin

Râhman’ın gülşeninde açıldı bir gonca gül
Hasan geldi dünyaya, bürünerek nurdan tül
Kesildi Kevser ile, ebter diyen lal diller
Yeryüzü ziynetlendi; gökte yandı kandiller

Gelmemişti böyle nur, insan silsilesinde
Göklerin şerif oğlu, Arş’ın himayesinde
Nur çehresine nikâb, olmuştu ay ışığı
Benziyordu “Rahmet”e, güneş oldu âşığı

Sevinci sonsuz idi, sonsuzluk Resûlü’nün
Öptü nurlu elini, Mirâc’ın Betûlü’nün
Kucakladı göklerin, emânet Zehrâ’sını
Kutsadı Hatice’nin yektâ hâtırasını

Çok geçmedi peşinden, nur damlası muazzâm
Teşrif etti âlemi, Ma’sûm, Zebîh-i A’zam
İnmişti yeryüzüne, Arş’tan büyük kâfile
Sonunda beş oldular, tamamlandı âile

Hitap etti her zaman, şefkatli baba Tâ-Hâ
Baban fedâdır sana, kızım Ümm-ü Ebîhâ
Sen İlâhî nevâsın, cennetlerin bestesi
Kevser-i Fâtıma’sın, Ehl-i Beyt’in annesi

Büyüdü iki kardeş nurun definesinde
Kerrâr’ın kutlu eşi, Hâtun’un sinesinde
Reyhâne oğulları, fetihler Nebisi’nin
Pervânesi oldular, “Hel Etâ” perisinin

Mutluluk peygamberi, tebliğe devam etti
Fetih müyesser oldu, Hak dinini yüceltti
Nübüvvet mührü olan, mübârek omzuna
Kondu “Hümây-ı Rahmet”, Ka’be şahitti buna

İletmişti Nebi’miz, son Vedâ Hutbesinde
Ki buyurdu Rabb’imiz, Mâide suresinde
Emânetimdir size, Hak’tan gelen bu Kur’ân
Ehl-i Beyt onun eşi, hakka, bâtıla Furkân

Sınandı geçti devir, ilk Resûl sonra Betûl
Ardından da Murtazâ, göçtüler Hakka melûl
Meveddet âilesi, sayılmadı emânet
Hayret! Oysa ne kadar, var idi delil, âyet

Küfrün gizli ilâhı, Müslüman kisvesinde
Kandırdı ahmakları, Tevhid elbisesinde
Zulmün kanlı silahı, dîn, îman kılıfında
Saklanarak bilendi, mazlumların boynunda

Satılmıştı imanlar, servet, şöhret, makama
Kalmamıştı sadakât, MUHAMMEDî İslam’a
Nebevî kelâmları, değiştirip bozdular
Emevî yalanları, hep uydurup yazdılar

Cahiliyet mantığı, inatla geldi geri
Sarsmıştı İslamlığı saltanat hileleri
Bâtıl çıktı ortaya, takvâ iddiasında
Öldürüldü adalet, cellatlar sehpasında

Vefâsızlar terk edip hakikat imâmını
Aldılar bu dünyanın, üç günlük makamını
Çok eziyet ederek, mazlumlar sultânına
Pek hâince girdiler, Müctebâ’nın kanına

Şam’da çıkan fitnenin sermayesi, nifâk, kin
Alınmak istenmişti, intikâmı “Bedir”in
Evlâd-ı MUHAMMED’e, nefretle saldırdılar
Fatımâ’nın gülünü, zehirle soldurdular

Zeyneb’in başında var, yine mâtem bulutu
Okladı hayasızlar, el üstünde tâbûtu
Bırakmadılar yatsın, dedesinin yanına
Hüzünlü döndü kervan, hüzün kabristânına

Hüseyin Yalçın]]> Murtazâ’dan başka er, görmezdi sır cemâlini
Kıyıldı nikâhları, gökyüzü sahnesinde
İki nur kavuştular, saâdet hânesinde

Gönderildi Müctebâ, yüce Mevlâ katından
İhtimâm gösterildi, Cebrâil tarafından
Yürüdü kanadında, Ruh’ul- Kudüs Emin’in
Uğurlandı Arş’ından, Melekût âleminin

Râhman’ın gülşeninde açıldı bir gonca gül
Hasan geldi dünyaya, bürünerek nurdan tül
Kesildi Kevser ile, ebter diyen lal diller
Yeryüzü ziynetlendi; gökte yandı kandiller

Gelmemişti böyle nur, insan silsilesinde
Göklerin şerif oğlu, Arş’ın himayesinde
Nur çehresine nikâb, olmuştu ay ışığı
Benziyordu “Rahmet”e, güneş oldu âşığı

Sevinci sonsuz idi, sonsuzluk Resûlü’nün
Öptü nurlu elini, Mirâc’ın Betûlü’nün
Kucakladı göklerin, emânet Zehrâ’sını
Kutsadı Hatice’nin yektâ hâtırasını

Çok geçmedi peşinden, nur damlası muazzâm
Teşrif etti âlemi, Ma’sûm, Zebîh-i A’zam
İnmişti yeryüzüne, Arş’tan büyük kâfile
Sonunda beş oldular, tamamlandı âile

Hitap etti her zaman, şefkatli baba Tâ-Hâ
Baban fedâdır sana, kızım Ümm-ü Ebîhâ
Sen İlâhî nevâsın, cennetlerin bestesi
Kevser-i Fâtıma’sın, Ehl-i Beyt’in annesi

Büyüdü iki kardeş nurun definesinde
Kerrâr’ın kutlu eşi, Hâtun’un sinesinde
Reyhâne oğulları, fetihler Nebisi’nin
Pervânesi oldular, “Hel Etâ” perisinin

Mutluluk peygamberi, tebliğe devam etti
Fetih müyesser oldu, Hak dinini yüceltti
Nübüvvet mührü olan, mübârek omzuna
Kondu “Hümây-ı Rahmet”, Ka’be şahitti buna

İletmişti Nebi’miz, son Vedâ Hutbesinde
Ki buyurdu Rabb’imiz, Mâide suresinde
Emânetimdir size, Hak’tan gelen bu Kur’ân
Ehl-i Beyt onun eşi, hakka, bâtıla Furkân

Sınandı geçti devir, ilk Resûl sonra Betûl
Ardından da Murtazâ, göçtüler Hakka melûl
Meveddet âilesi, sayılmadı emânet
Hayret! Oysa ne kadar, var idi delil, âyet

Küfrün gizli ilâhı, Müslüman kisvesinde
Kandırdı ahmakları, Tevhid elbisesinde
Zulmün kanlı silahı, dîn, îman kılıfında
Saklanarak bilendi, mazlumların boynunda

Satılmıştı imanlar, servet, şöhret, makama
Kalmamıştı sadakât, MUHAMMEDî İslam’a
Nebevî kelâmları, değiştirip bozdular
Emevî yalanları, hep uydurup yazdılar

Cahiliyet mantığı, inatla geldi geri
Sarsmıştı İslamlığı saltanat hileleri
Bâtıl çıktı ortaya, takvâ iddiasında
Öldürüldü adalet, cellatlar sehpasında

Vefâsızlar terk edip hakikat imâmını
Aldılar bu dünyanın, üç günlük makamını
Çok eziyet ederek, mazlumlar sultânına
Pek hâince girdiler, Müctebâ’nın kanına

Şam’da çıkan fitnenin sermayesi, nifâk, kin
Alınmak istenmişti, intikâmı “Bedir”in
Evlâd-ı MUHAMMED’e, nefretle saldırdılar
Fatımâ’nın gülünü, zehirle soldurdular

Zeyneb’in başında var, yine mâtem bulutu
Okladı hayasızlar, el üstünde tâbûtu
Bırakmadılar yatsın, dedesinin yanına
Hüzünlü döndü kervan, hüzün kabristânına

Hüseyin Yalçın]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3190.html Mon, 15 Aug 2011 11:14:45 +0300 alişiası http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3190.html






































]]>






































]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3189.html Mon, 15 Aug 2011 11:09:24 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3189.html


mutfakta çayınız





demleniyor,camlarınız





buğulanmış,



dışarıya bakıyor ve en sevdiğinizi



düşünüyorsunuz...



Cama yazıveriyorsunuz



hemen birkaç kelime...



Ben en çok babamı sevdim.



ve yazdım buğulanmış



pencere camına:



"babammmm



seni çok özledim"



Düşünün ki



"O"



bunu okuyacak






ona ne yazmak isterdiniz?











"................................."]]>


mutfakta çayınız





demleniyor,camlarınız





buğulanmış,



dışarıya bakıyor ve en sevdiğinizi



düşünüyorsunuz...



Cama yazıveriyorsunuz



hemen birkaç kelime...



Ben en çok babamı sevdim.



ve yazdım buğulanmış



pencere camına:



"babammmm



seni çok özledim"



Düşünün ki



"O"



bunu okuyacak






ona ne yazmak isterdiniz?











"................................."]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3188.html Mon, 15 Aug 2011 11:06:08 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3188.html Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu.

-"Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?"
-50gm!' .... '100gm!' .....'125gm'..diye öğrenciler yanıtladı.
-"Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem, " dedi profösör, "ama, benim sorum şu ki :"Bu bard...ağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?"
-'Hiçbir şey' diye yanıtladı öğrenciler.
-"Tamam peki 1 saat boyunca tutsaydım ne olurdu?" diye sordu profesör bu kez.
-"Kolunuz ağrımaya başlardı efendim" diye öğrencilerden biri yanıtladı
-"Haklısın, peki şimdi ben 1 gün boyunca tutsam ne olurdu?"
-"Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı, batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!".

Tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler.

-"Çok iyi. Peki tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu?"diye sordu profesör.
-"Hayır." diye yanıtladı herkes.
-Peki o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?

Öğrenciler bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.

-"Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda?"diye tekrar profesör sordu.
-"Bardağı bırakın düşsün!" diye öğrencilerden biri yanıt verdi.
-"Kesinlikle! " dedi, profesör.

"Hayatın problemleri de böyle bir şeydir. Onları kafanda birkaç dakika tutarsın. Bir sorun yokmuş gibi görünür. Uzun bir süre düşünürsün. Başınız ağrımaya başlar.Daha uzun düşünün. Artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur.Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,Fakat DAHA ÖNEMLİSİ onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi). Bu şekilde strese girmez, ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla ve yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!

"Bardağı yere bırakın bugün!"]]> Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu.

-"Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?"
-50gm!' .... '100gm!' .....'125gm'..diye öğrenciler yanıtladı.
-"Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem, " dedi profösör, "ama, benim sorum şu ki :"Bu bard...ağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?"
-'Hiçbir şey' diye yanıtladı öğrenciler.
-"Tamam peki 1 saat boyunca tutsaydım ne olurdu?" diye sordu profesör bu kez.
-"Kolunuz ağrımaya başlardı efendim" diye öğrencilerden biri yanıtladı
-"Haklısın, peki şimdi ben 1 gün boyunca tutsam ne olurdu?"
-"Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı, batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!".

Tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler.

-"Çok iyi. Peki tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu?"diye sordu profesör.
-"Hayır." diye yanıtladı herkes.
-Peki o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?

Öğrenciler bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.

-"Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda?"diye tekrar profesör sordu.
-"Bardağı bırakın düşsün!" diye öğrencilerden biri yanıt verdi.
-"Kesinlikle! " dedi, profesör.

"Hayatın problemleri de böyle bir şeydir. Onları kafanda birkaç dakika tutarsın. Bir sorun yokmuş gibi görünür. Uzun bir süre düşünürsün. Başınız ağrımaya başlar.Daha uzun düşünün. Artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur.Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,Fakat DAHA ÖNEMLİSİ onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi). Bu şekilde strese girmez, ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla ve yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!

"Bardağı yere bırakın bugün!"]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3187.html Mon, 15 Aug 2011 11:02:10 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3187.html

-Bahçenin kapılarını kapat. Hiç bir kapı açık kalmasın!


Kadın, akıllı ve namuslu idi. Vâlinin kendisine kötü niyet taşıdığını anladı. Gidip bir ağacın arkasına saklandı ve biraz sonra gelip dedi ki:


-Kapıları kapattım. Yanlız bir tanesi kaldı. Onu kapatmaya gücüm yetmiyor. Ne kadar uğraşsam da kapatamıyorum.


-O, hangi kapıdır?

-Bu kapı, Allahü teâlânın (Basir) sıfatıyla bizi gördüğü kapıdır. Vâli, bu sözü duyunca, pişman olup tövbe etti. Bir daha aklına böyle kötülükler getirmemek için, Allahü teâlânın sevgili kullarından birinin bulunduğu yere gidip, onun sohbetinde yetişti. Allahü teâlânın sevgili kullarından biri oldu.]]>

-Bahçenin kapılarını kapat. Hiç bir kapı açık kalmasın!


Kadın, akıllı ve namuslu idi. Vâlinin kendisine kötü niyet taşıdığını anladı. Gidip bir ağacın arkasına saklandı ve biraz sonra gelip dedi ki:


-Kapıları kapattım. Yanlız bir tanesi kaldı. Onu kapatmaya gücüm yetmiyor. Ne kadar uğraşsam da kapatamıyorum.


-O, hangi kapıdır?

-Bu kapı, Allahü teâlânın (Basir) sıfatıyla bizi gördüğü kapıdır. Vâli, bu sözü duyunca, pişman olup tövbe etti. Bir daha aklına böyle kötülükler getirmemek için, Allahü teâlânın sevgili kullarından birinin bulunduğu yere gidip, onun sohbetinde yetişti. Allahü teâlânın sevgili kullarından biri oldu.]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3186.html Mon, 15 Aug 2011 09:15:36 +0300 alişiası http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3186.html http://www.facebook.com/video/video.php?...3&comments]]> http://www.facebook.com/video/video.php?...3&comments]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3185.html Sat, 13 Aug 2011 10:52:33 +0300 İtimat http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3185.html

]]>

]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3184.html Fri, 12 Aug 2011 15:58:46 +0300 alişiası http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3184.html “Allah’ım! Her gam ve kederde güvencem, her sıkıntı ve zorlukta ümidim ve başıma gelen her musibette sığınağım ve hazırlığım sensin. Kalpleri taz’if eden, kurtuluş yollarını kapatan, işleri aciz bırakan (etkisiz hale getiren), yakını, uzağı ve arkadaşı kaçıran ve düşmanı sevindiren nice gam ve musibetler vardır ki, başkalarından ümidimi kesip sana yönelerek onları sana şikayet ettim. Bu gam ve üzüntüyü sen giderdin, onları sen izale ettin, onlara karşı sen bana yettin. Öyleyse sen, her nimetin velisi, her hacetin sahibi ve her dileğin nihayetisin. O halde bütün hamd ve övgüler sana mahsustur, büyük minnet ve ihsanlar senindir; senin nimetinle iyilik ve doğruluklar kamil olur. Ey ma’rufuyla ma’ruf (ihsanıyla ihsan sahibi) olan ve ey ma’rufla tavsif edilen! Ma’rufunla beni ma’rufuna ulaştır, onunla beni başkasının marufundan müstağni kıl; kendi rahmet ve merhametin hürmetine ey rahmedenlerin en merhametlisi!”]]> “Allah’ım! Her gam ve kederde güvencem, her sıkıntı ve zorlukta ümidim ve başıma gelen her musibette sığınağım ve hazırlığım sensin. Kalpleri taz’if eden, kurtuluş yollarını kapatan, işleri aciz bırakan (etkisiz hale getiren), yakını, uzağı ve arkadaşı kaçıran ve düşmanı sevindiren nice gam ve musibetler vardır ki, başkalarından ümidimi kesip sana yönelerek onları sana şikayet ettim. Bu gam ve üzüntüyü sen giderdin, onları sen izale ettin, onlara karşı sen bana yettin. Öyleyse sen, her nimetin velisi, her hacetin sahibi ve her dileğin nihayetisin. O halde bütün hamd ve övgüler sana mahsustur, büyük minnet ve ihsanlar senindir; senin nimetinle iyilik ve doğruluklar kamil olur. Ey ma’rufuyla ma’ruf (ihsanıyla ihsan sahibi) olan ve ey ma’rufla tavsif edilen! Ma’rufunla beni ma’rufuna ulaştır, onunla beni başkasının marufundan müstağni kıl; kendi rahmet ve merhametin hürmetine ey rahmedenlerin en merhametlisi!”]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3183.html Fri, 12 Aug 2011 11:27:44 +0300 Ebiha http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3183.html
Bazen ben bile yabancı olurken kendime sana nasıl anlatırım ki beni..

Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin..

Espiriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin...

Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklıklarımda yakalayacaksın beni..

Kendimi anlatıpta bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni..

Hani yaşamadan bilemeyeceğin şeyler vardır ya onlardan biriyim belki..

Bazıları için herhangi biri..Bazıları için vazgeçilmez biri..

Düşlediğim kadar insanım...

İnsan olduğum kadar hatalı...

Hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde. ..

''Kelimelerin anlattığı kadarım ne anlatırsam anlatayım anladığın kadarım.'']]>
Bazen ben bile yabancı olurken kendime sana nasıl anlatırım ki beni..

Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin..

Espiriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin...

Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklıklarımda yakalayacaksın beni..

Kendimi anlatıpta bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni..

Hani yaşamadan bilemeyeceğin şeyler vardır ya onlardan biriyim belki..

Bazıları için herhangi biri..Bazıları için vazgeçilmez biri..

Düşlediğim kadar insanım...

İnsan olduğum kadar hatalı...

Hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde. ..

''Kelimelerin anlattığı kadarım ne anlatırsam anlatayım anladığın kadarım.'']]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3182.html Fri, 12 Aug 2011 11:24:40 +0300 Ebiha http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3182.html ***
"Değerli dostluklar" ın devri geçti mi, ne? Herkes "eğlenceli arkadaşlıklar" peşinde... Birbirimizi hızla tüketip geçiyoruz.
***
Sevinç ve şükür duygusunu "değer bilmek"ten kopardık! Oysa şükür, "oh" deyip keyif çatmak değil, derin bir iç çekiştir. Sadece "an"ın değil, gelenin ve gidenin "değeri"ni bilmektir.
***
Pazarın tam ortasındaki çay bahçesinde bir masa bulup oturuyorum. Uyuşuk bir kedinin üzerinden atlayarak masama gelen garsona otlu gözleme ve çay söylüyorum. Sonra karşımdaki reyhan, semizotu, dereotu, maydanoz ve naneyle bezenmiş tezgaha takılıyor gözlerim. Ot mevsimi geçti ama Ege'de pazar yerlerinin ayrı bir güzelliği var! Bu binlerce yıl önce de böyleydi, şimdi de böyle! Pazar yerlerinin büyüsü burada mı acaba? Çağlar geçiyor ama hemen hemen hiç değişmiyor pazarlar. Orada zaman yatay düzlemde akıyor. Mevsimler gelip geçiyor, tezgâhlar mevsimlere göre yenileniyor.
***
Mutluluk diye bir şey varsa, hayatın bir armağanı olsa gerek, dedim geçen günkü yazımda. Hikmetine tam akıl erdiremediğimiz bir armağan!.. Aman yanlış anlaşılmasın! Belli bir çaba karşılığında kazanılan; kan, ter ve gözyaşıyla elde edilen bir ödülden söz etmedim.
***
Bazı tanıdıklarım var... "Arkadaşlık kapısı" hep açık insanlar bunlar. Giren, çıkan belli değil. İlk bakışta, "ne güzel" diyorsunuz, "nasıl da cana yakın insanlar bunlar!" Sonra aynı kapının önüne çöp diye bırakılanlara bakıyorsunuz. Ortak anılar, mahrem paylaşımlar... Hepsi orada! Hepsi hızla çöp olmuş!
***
Galiba Kafka okuyanlar ikiye ayrılıyor: Kafka okuyunca sıkılanlar ve sıkılınca Kafka okuyanlar.
***
Elias Canetti muhteşem bir "tarih tutkunu kişi" tarifi yapar: "Asla iktidar sahibi olamayacağını anlayınca tarihçi olmuş kişi!"
***
Norveç'teki katliamdan sonra TV yorumlarını dinliyorum. Hemen hepsi Norveç'in ve genel olarak Avrupa'nın "barışçıl" lığından söz ediyorlar. Oysa Avrupa'nın şiddet suskunluğunu "barışçıllık" sanmak ne büyük aldanış! Tarihin görmüş olduğu en büyük zalimliği; yani İkinci Dünya Savaşı'nı doğuran kültür Batı kültürü değil miydi?


Haşmet Babaoğlu]]> ***
"Değerli dostluklar" ın devri geçti mi, ne? Herkes "eğlenceli arkadaşlıklar" peşinde... Birbirimizi hızla tüketip geçiyoruz.
***
Sevinç ve şükür duygusunu "değer bilmek"ten kopardık! Oysa şükür, "oh" deyip keyif çatmak değil, derin bir iç çekiştir. Sadece "an"ın değil, gelenin ve gidenin "değeri"ni bilmektir.
***
Pazarın tam ortasındaki çay bahçesinde bir masa bulup oturuyorum. Uyuşuk bir kedinin üzerinden atlayarak masama gelen garsona otlu gözleme ve çay söylüyorum. Sonra karşımdaki reyhan, semizotu, dereotu, maydanoz ve naneyle bezenmiş tezgaha takılıyor gözlerim. Ot mevsimi geçti ama Ege'de pazar yerlerinin ayrı bir güzelliği var! Bu binlerce yıl önce de böyleydi, şimdi de böyle! Pazar yerlerinin büyüsü burada mı acaba? Çağlar geçiyor ama hemen hemen hiç değişmiyor pazarlar. Orada zaman yatay düzlemde akıyor. Mevsimler gelip geçiyor, tezgâhlar mevsimlere göre yenileniyor.
***
Mutluluk diye bir şey varsa, hayatın bir armağanı olsa gerek, dedim geçen günkü yazımda. Hikmetine tam akıl erdiremediğimiz bir armağan!.. Aman yanlış anlaşılmasın! Belli bir çaba karşılığında kazanılan; kan, ter ve gözyaşıyla elde edilen bir ödülden söz etmedim.
***
Bazı tanıdıklarım var... "Arkadaşlık kapısı" hep açık insanlar bunlar. Giren, çıkan belli değil. İlk bakışta, "ne güzel" diyorsunuz, "nasıl da cana yakın insanlar bunlar!" Sonra aynı kapının önüne çöp diye bırakılanlara bakıyorsunuz. Ortak anılar, mahrem paylaşımlar... Hepsi orada! Hepsi hızla çöp olmuş!
***
Galiba Kafka okuyanlar ikiye ayrılıyor: Kafka okuyunca sıkılanlar ve sıkılınca Kafka okuyanlar.
***
Elias Canetti muhteşem bir "tarih tutkunu kişi" tarifi yapar: "Asla iktidar sahibi olamayacağını anlayınca tarihçi olmuş kişi!"
***
Norveç'teki katliamdan sonra TV yorumlarını dinliyorum. Hemen hepsi Norveç'in ve genel olarak Avrupa'nın "barışçıl" lığından söz ediyorlar. Oysa Avrupa'nın şiddet suskunluğunu "barışçıllık" sanmak ne büyük aldanış! Tarihin görmüş olduğu en büyük zalimliği; yani İkinci Dünya Savaşı'nı doğuran kültür Batı kültürü değil miydi?


Haşmet Babaoğlu]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3181.html Fri, 12 Aug 2011 11:02:08 +0300 şehidan http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3181.html
"Ey nefs kafirlerden korkma sen
Müjde olsun sana Cebbar Allah'ın nimetine kavuşmak
Seçilmiş kainat sevreri Peygamber ile birlikte olmak
Zalimler kestiler zulm ile sol kolumu da
Ya Rabbi, tattır onlara sen cehennem ateşinin hararetini"


Kerbela sancaktarı Hz. Ebulfazl'il-Abbas (a.s) meydanda savaşırken mübarek kolu pusu kurularak haince kesildiğinde o hâliyle şöyle hay-kırdı düşmana:


"Gerçi kesti zalimler sağ kolumu vallahi
Himaye edeceğim ben dinimi daima
Savunacağım Tahir emin Resul oğlunu
Sadık kalacağım ben o sadık imamıma"]]>
"Ey nefs kafirlerden korkma sen
Müjde olsun sana Cebbar Allah'ın nimetine kavuşmak
Seçilmiş kainat sevreri Peygamber ile birlikte olmak
Zalimler kestiler zulm ile sol kolumu da
Ya Rabbi, tattır onlara sen cehennem ateşinin hararetini"


Kerbela sancaktarı Hz. Ebulfazl'il-Abbas (a.s) meydanda savaşırken mübarek kolu pusu kurularak haince kesildiğinde o hâliyle şöyle hay-kırdı düşmana:


"Gerçi kesti zalimler sağ kolumu vallahi
Himaye edeceğim ben dinimi daima
Savunacağım Tahir emin Resul oğlunu
Sadık kalacağım ben o sadık imamıma"]]> http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3180.html Thu, 11 Aug 2011 15:51:37 +0300 alişiası http://www.genczeynebiye.com/forum/thread-3180.html http://www.facebook.com/hzzeyneb#!/video...0956406871]]> http://www.facebook.com/hzzeyneb#!/video...0956406871]]>